İnsan ilişkilerinde en büyük yanılgı, karşımızdaki kişiyi olduğu gibi görmek yerine, görmek istediğimiz gibi algılamamızdır. Çoğu zaman sevdiğimiz kişi, aslında karşımızda duran gerçek insan değil; zihnimizde inşa ettiğimiz bir hayaldir.
Bu hayal, eksikleri örter, hataları yumuşatır, hatta bazen hiç var olmayan özellikler ekler. Çünkü insan, sevdiğinde kusursuz bir bütün görmek ister. Oysa gerçek insan, her zaman biraz eksik, biraz yarım ve bazen de beklentilerimizin çok dışındadır.
İlişkilerde sıkça yapılan en temel hata da burada başlar. Karşımızdaki kişinin davranışlarını olduğu gibi değerlendirmek yerine, onları kendi içimizde yeniden yorumlarız. Kırıldığımızda “aslında öyle demek istemedi” deriz. Görmek istemediğimiz gerçekleri “zamanla düzelir” diye erteleriz. Böylece gerçeklik ile hayal arasında görünmez bir köprü kurarız.
Fakat bu köprü, çoğu zaman sağlam değildir.
Görmezden gelinen her detay, bastırılan her gerçek, bir süre sonra daha büyük bir kırılmanın habercisi olur. Çünkü gerçek, ne kadar ötelenirse ötelensin, bir noktada kendini hatırlatır. Ve o an geldiğinde, yaşanan şey sadece bir hayal kırıklığı değil; aynı zamanda kendimizle yüzleşmedir.
Aslında mesele, karşımızdaki kişinin kim olduğu değil, bizim onu nasıl görmek istediğimizdir. İnsan, bazen gerçeği değil; ihtiyacını sever. İlgiye ihtiyaç duyan biri, küçük bir ilgiyi büyütür. Sevilmek isteyen biri, en küçük yakınlığı derin bir bağ sanır.
Oysa sağlıklı bir ilişki, hayaller üzerine değil; gerçekler üzerine kurulur.
Sevgi, gerçeği çarpıtmak değildir. Sevgi, gerçeği görebilecek kadar güçlü olmaktır. Karşımızdaki kişiyi değiştirmeye çalışmadan, onu hayalimizde yeniden yazmadan, olduğu haliyle kabul edebilmektir.
Ve belki de en önemlisi…
Onu olduğu haliyle kabul edemiyorsak, kendimizi kandırmayı bırakabilmektir.
Çünkü insan, en çok başkasına değil…
Kendi yarattığı hayale yenilir.
Özden öze..
Uzm. Psk. Emine Çiçek
Akademisyen
